Bijna thuis

Ik ben geboren met een talent. Geen talent voor dansen of grappig zijn of iets anders leuks. Ik ben altijd al goed geweest in leren. Alles wat op school werd onderwezen nam ik meteen in me op, snel en zonder al te veel inspanning. Het was alsof de school een gigantische machine was en ik een op maat gemaakt radertje, dat er perfect in paste. Dat wil niet zeggen dat het altijd gemakkelijk voor me is geweest. Toen ma en ik naar de Verenigde Staten kwamen, sprak ik slechts een paar woorden Engels, en ik heb lange tijd met de taal geworsteld.

Er is een Chinees gezegde dat ons vertelt dat het lot een wind is die van alle kanten door ons leven blaast en ons voortdrijft over het pad van de tijd. Wie een sterke wil heeft, verzet zich misschien tegen deze harde wind en kiest een eigen weg, maar de zwakkeren moeten gewoon gaan waarheen ze worden geblazen. Ik moet bekennen dat ik niet zozeer ben voortgedreven door de wind, maar eerder vooruit ben getrokken door mijn eigen beslissingen. En al die tijd verlangde ik naar iets wat ik niet kon hebben. Toen het leek alsof mijn grootste wensen eindelijk voor het grijpen lagen, nam ik een besluit dat de rest van mijn leven heel anders deed verlopen.